AVRUPA’’YA GÖÇÜN 50, YILI

	15 Şubat 2012, Çarşamba 20:58:51
	Necati Dikmen - dikmen.44@hotmail.com
	0 Yorum
	170 Okunma
Yorum yapmak için tıklayınız!

Adamın biri damdan düşmüş, dalı beli ağrıyan zavallının başına toplanırlar ‘’yazık oldu neren acıdı, yanın mı belin mi?. Adam acılar içinde kıvranmakta ağzını açıp bir şeyler demeye çalışır, zor bela birazda olsa kendine geldiğinde etrafa dönüp (komşular içinizde damdan düşen birisi varsa o bilir demiş …

1961 in son aylarından başlayarak Almanların tabiriyle ‘’ucuz iş gücü’’ deyip insan pazarlandığı yıllarda ben henüz İzmir Menemen de askerdim, Gün gelecek o kervana katılacağım aklımdan bile geçmezdi…
O tarihlerde gurbette iş arayan birisi olarak ‘’İbrahim Ö. adında köylüm’’ işe çağrılıyorum sevinciyle o göçe katılır… Almanya’’nın Ruhr Bölgesinde yer altı maden ocaklarında götürüp işe koyarlar… İ.Ö. in 1965 ortalarında köye cenazesi geldi. Merhumun yukardan tepesine düşen taştı ölümüne sebep dendi …
Yaşam koşullarının zorlamasıyla Malatya İş Bulma kurumuna 1965 sonlarında ben de dilekçe vermiştim, verdiğim dilekçeye’’1969 - Şubat sonu cevap aldım. 127 Malatya ve köylerinden Almanya’nın ‘’Köln Fort fabrikasına gönderilmemiz için işlemlere çağrılmıştık.
Koşarak gittik. Neydi o sevinç yada üzüntü mü, onu bile bilemeden, oysa ki, birer ucuz iş gücü olarak çağrılıyormuşuz. Herkes, işin esasını ancak oraya vardığında anlayabilmişti…
İsveçli yazarın dediği gibi, ‘’iş gücü çağrıldı İnsan çıktılar.’’ Hiç bir anlaşmaya tabi olmadan Dr. kontrolünden geçirilerek trenlere doldurtup gönderdiler…
O insanlara oralarda, birer ucuz iş gücü, ‘’Gast arbeiter, misafir işçi’’ ne derlerse desinler, zamanın hükümetleri ‘’kendileri açısından’’ yerden göğe kadar da haklılarmış, çünkü onlar arkası kesilmeyen ‘’döviz kaynağı olacaktı oralarda…
Anında adları da kondu ‘’Almancı’’ İki dere bir arada buldu herkes kendisini…1996 da yazmıştım ‘’Almancı Yabancılar’’ Yüz sayfalık o kitapta, oda ne demekti?, anlatmaya çalıştım…
Arkasından ‘’Uzakta Çalan Davulun Sesi’’ ikinci kitabın sayfa sayısını 182 ye çıkardım. Oralarda neler oldu, ne şartlarda insanlarımız ekmeğini kazanmakta? Sanki kimlerin umurundaydı ki? Bir baktık adları ‘’Altın yumurtlayan tavuk’’ olmuş. Dedim ya, adamlar ‘’yerden göğe kadar da haklılarmış, ‘’karşılıksız döviz, su gibi aktı kasalarına ve akmaya da devam etmekte…
‘’Aracısı tefecisi, gümrükçüsü, Kom Basan’lar İpraş’lar, Fadıl’lar, Deniz fenerinden alında soymayan kim kaldı ki?, kaynar suda haşlanmış tavuk gibi yoldular hepsini.
İlk olarak tahta bavul yada bez torbaları sırtlayan herkesin ‘’iki yıl da para kazanıp yurda ailelerinin yanına dönmek vardı hesaplarda. Amma, evdeki hesap pazara uymadı, o kararlara kapılar tamamen kapatıldı. İşte o günden günümüze dek, günden güne daha da tekelleşen sistemin rengi değişmedi… Bunlar yumurtlasınlar dendi. Bir seçme seçilme hakkını düzenleyemeyen ‘’Cunta ve devamı yönetimler’’ sahte ikinci vatandaşlığı dayattı o insanlara…
‘’Siz vatanınızı ve milletinizi seviyorsunuz, dediler. Ancak, kendileri hiç mi hiç. Örneğin ‘’Deniz Feneri meselesi, o paralar kimlerin alın teri göz nuruydu? Üzeri de kimler tarafından kapatılıp karanlıklara gömülmek isteniyor?
Ülkeye dönüş umutlarını kaybeden, ucuz iş gücü olarak pazarlanan ve kalıcılığa zorlanan o güzel insanlardan bazıları ‘’bulundukları ülkelerde, ‘’işveren, siyasete atılan, mal mülk edinenlerin sayısı her yıl daha da artmakta…
Şimdi yaşamı emeğine borçlu o insanlar, göçün elli yılını anmaktalar. Elbette ki, o günden günümüze dek köprü altından çok sular aktı, koskocaman bir yarım asır…
Birinci kuşak üretimden düştü artık, yaşamları ‘’Kitap oldu, film oldu, oyun olup sahnelere kondu ve daha da olacaklardan gayri.